---

Fit For Free Dance Parade, zaterdag 9 augustus, binnenstad Rotterdam

Voor de twaalfde keer vond zaterdag de Rotterdamse Fit For Free Dance Parade plaats. Een stoet van veertig trucks volgeladen met dansers en bekende DJ's trok al bonkend door het centrum van de havenstad. Het jaarlijkse dance event wist de straten van Rotterdam om te toveren tot één groot festivalterrein. Het aantal bezoekers zou dit jaar de 500.000 bereikt hebben, een record volgens de organisatie.

De Dance Parade wordt gezien als de weerspiegeling van de Nederlandse clubscene. Alle dancemuziekstijlen die op dit moment populair zijn, worden ten gehore gebracht door nationale en internationale DJ's en meer lokale MC's van Rotterdams grotere clubs. De Dance Parade had dit jaar een Olympisch tintje, het motto was: 'It's all about the records'. Meedoen is belangrijker dan winnen. En er werd massaal meegedaan! Op het Eendrachtsplein verzamelden zich 's middags de eerste diehard festivalgangers om op de muziek van DJ Ian Carey het event te openen.

De parade vertrok vervolgens op haar route door de stad. De harde klanken van Techno, Electro en Hard Style, maar ook die van het zoetere Hindi Lounge, streelden het gehoor van een uitzinnige menigte. Mij werd algauw duidelijk dat 'gabber' een nog steeds levendige achterban kent. De trucks die Hard Style muziek het luchtruim in dreunden, trokken de meest enthousiast meespringende fans. De Dance Parade was voor mij daarmee een feest voor het oog. Volgens mij is het vrij uniek, dat er op één en hetzelfde festival zoveel mensen uit 's lands verschillende subculturen samenkomen om uit hun dak te gaan.

Dit samenkomen van Jan en alleman verliep niet altijd even vredelievend, getuigde het regelmatige geloei van sirenes, dat de dance muziek verstoorde. Het mocht de pret echter niet drukken. De meesten waren te zeer 'onder invloed van' om zich er de sfeer door te laten verpesten. Opvallend detail was het grote aantal oranje afvalcontainers, de zogenaamde 'Plastic Heroes', die de Rotterdamse straten tijdens het festival moesten behoeden voor rondslingerend vuil. Heroïsch idee, maar helaas moest ik mij, al struikelend over de duizenden gebroken bierflesjes, een weg banen naar de Willemsbrug, waar de grande finale zou plaatsvinden.

Niemand minder dan Carl Cox en Michel de Hey waren de muzikale hekkensluiters. Zij eindigden de tour op de Willemsbrug, waar een Hollandse stortbui de finale in het water deed vallen. Gelukkig stelden de Rotterdamse clubs hun deuren wagenwijd open om het doorweekte danspubliek tot in de kleine uurtjes onderdak te bieden. Ik zocht mijn toevlucht op een verwarmd terras in de Oude Haven, waar ik onder het genot van een glaasje prik van mijn oorsuis kon herstellen. (Tekst: Ivo Wiermans)

POLL