---

AIFW, Monique Collignon, vrijdag 25 juli 2008, 2100

Westergasfabriek. Het is bijna de vaste thuishaven te noemen van AIFW. Was er eerst nog een uitstapje naar het museumplein, nu is het toch weer Westergas. En dat… is bij mij om de hoek. De ingang is iets anders ingericht, en ook zijn alle shows nu in de grote hal. Dat is wel zo makkelijk. Het weer is verschrikkelijk, zon, veel te warm om kleding aan te hebben en daar staan we dan op onze hoge hakken hip te wezen. En hip zijn we. (ugh). Het publiek is bij elke show verschillend en dat is niet zo vreemd, elke designer zijn eigen aanhang. Dit publiek is wat ouder, en staat rood of zwart gelakt op de hoge hakken. Omdat het zo warm is heeft iedereen zomerse creaties aan, en die zijn veel meer afhankelijk van persoonlijke voorkeur en keuzes dan de winterkleding waar het fashiontrends betreft. De een geeft de voorkeur aan makkelijk zitten de schoenen (slippers) boven hoge hakken (ook al zijn die nu 'in'), de ander heeft juist weer een voorkeur voor wijd (terwijl de trend strak is), maar staat wel op de hoge hakken. Het resultaat is een bonte mengelmoes van trend gecombineerd met de persoonlijke gemaksvoorkeur. Birkies, maar ook peeptoeplateaus, flipflops, pumps, het staat er allemaal. Je kunt in ieder geval je ogen uitkijken. Een ding is zeker, iedereen heeft zijn best gedaan. De show vangt geheel traditiegetrouw een half uur later aan, maar pas op, als je dat half uur incalculeert kan het je zomaar gebeuren dat je er niet meer in mag. Ik fiets dus precies om 2100 weg, en arriveer 2105. Ik woon perfect.

De zaal is niet helemaal vol, maar het komt in de buurt. De show vangt aan. De modellen zijn wat gevulder, (of hebben ook van de hitte opgezwollen benen, mijn voeten zijn nu ook een schoenmaat groter constateerde ik toen ik ze in mijn nieuwe diesel enkellaarsjes –nog even snel in de sales gescoord- probeerde te proppen) en hebben het haar in knotjes op hun hoofd. Het haar wat op het hoofd zit lijkt nog nat, of vol gel. Wint wat mij betreft geen schoonheidsprijs. We zien van alles voorbijkomen, zwarte tops en badpakken, en zwarte mantels met daaronder heel spannend een knalrode velours (of iets wat daarop lijkt, ik heb de stof niet gevoeld) short. Aan de achterkant valt de mantel erover, maar van voren zie je heel charmant dat knalrode broekje. Heel sexy. Verder zien we jurkjes met mega vleermuismouwen, vastgemaakt met een bandje om de pols zodat ze bij elke beweging mee waaieren, her en der een blote schouder, en een sexy rug. Ik vind de collectie weer mooi.

Kritisch zijn is niet mijn sterkste kant waar het fashion betreft, ik vind dat een kwestie van smaak, en daarover kun je lang (maar beter niet) twisten. Kritiek zou ik slechts kunnen leveren waar het afwerking betreft en dat kun je vanaf de kijkafstand van de eerste rij niet goed genoeg beoordelen. Of iets draagbaar is, is natuurlijk ook geheel smaak afhankelijk, mij zul je niet zo snel in en groot wapperend gevaarte tot op de grond met print motief zien rondrennen, terwijl anderen nog niet dood gevonden willen worden in een korte jeans. Heidi zit weer op de grond tussen de fotografen, in het fotogedeelte kun je dus je eigen mening vormen over de show. Het is weer prachtig, maar waar is de goodiebag. Die ontbreekt, en dat is wel jammer natuurlijk, deze paar dagen zijn ervoor gemaakt om je helemaal uit te leven als über girlie girl… En daar horen monstertjes en frutsels bij. Heerlijk. Na de show vertrek ik weer huiswaarts, vol nieuwe ideeën, en weer overtuigd van het feit dat 2x per jaar Fashion week nog steeds erg leuk is, maar dat het ook vooral heel fijn is als het weer niemand interesseert wat je aan hebt, zolang het een beetje normaal staat of in het company profile past. Je kunt er ook behoorlijk onzeker van worden als je eens even niet zo goed in je vel zit. Feit blijft, de Fashion wereld is een harde wereld, zelfs in ons gemoedelijke Nederland, en jawel, op je kledingkeuze word je beoordeeld en naar waarde geschat. (Tekst: Zoe-Amber Bakker)

POLL