---

Diner@Ctaste, Amsterdam, 3 juli 2008

Eten in het stik donker, is dat een zinderende ervaring of is het nog erger dan het spookhuis op de plaatselijke kermis?! Ik heb het uitgezocht, vorige week bij restaurant Ctaste te Amsterdam.

Ctaste is een concept dat al op meerdere plaatsen in Europa bestaat. Dineren in het donker, waarin de beleving van smaak, geluid en tast centraal staat. Het bedienende personeel heeft een visuele handicap, zij kunnen dus prima functioneren in de duisternis. Totaal het tegenovergestelde van mijn functioneren die avond. Voordat we de eetzaal in gaan geven mijn vriendin en ik op waar we spontaan de kriebels van krijgen, om zoveel mogelijk culinaire missers uit te sluiten. Geen vlees of schelpdieren, alleen wit vis, wel carpaccio, geen orgaanvlees, wel olijfolie, geen boter i.v.m. zelfbedachte allergie, etc.

Na een laatste bezoek aan het toilet (de angst voor het donker slaat over op de blaas) gaan we in polonaise stijl richting tafel nr. 6 met privé ober Jeroen voorop. Jeroen kunnen we herkennen aan zijn belletje. Dat is vervelend, want ik heb me toch een hoop rammelende armbandjes om. Anyway, Jeroen weet hoe hij zich moet bewegen in de ruimte en zal ook vast met lastige, zeer verwende meisjes om kunnen gaan. Daar is het voorgerecht. Ik begin aan een inspectie met mijn handen. 'Jeroen, mogen wij een stapel extra servetten?'. 'Natuurlijk dames, verder alles naar wens?'. Nee! Ik wil weten wat ik naar binnen werk maar dat krijgen we pas na gang nummer drie te horen. Hup, door naar het hoofdgerecht. Een gesprek voeren zonder oogcontact is behoorlijk unheimisch. Net als het gebrek aan oriëntatie in de ruimte. We horen Jeroens belletje onze kant op komen. Het proeven gaat weer beginnen. Ik heb een vis op mijn bord liggen. Is het witvis? Het smaakt meer naar zalm… 'Jeroen, wat ligt er op mijn bord?' Sjonge jonge, Jeroen is goed in zijn vak en houdt zijn lippen stevig op elkaar.

Zo snel mogelijk door naar het toetje. De duisternis maakt ons slaperig. Heb het gevoel dat ik ieder moment als een blok in dromenland kan vallen, recht in een bord met eten. Dit is werkelijk de perfecte plek om te vertellen dat je zwanger bent of beter: om het uit te maken. Rake klappen zullen er hier zeker niet vallen, hooguit wordt de buurvrouw licht geraakt. Het dessert is lekker, veel vers fruit en sorbetijs. Voor de laatste keer wordt de arme Jeroen geroepen. Hij mag de diva's eindelijk naar het licht brengen.

De lampen doen zeer aan mijn ogen na zoveel donkere minuten. Wat we uiteindelijk gegeten hadden past binnen een internationale keuken. Klein detail; op mijn bord lag geen zalm maar de geëiste wit vis, zeebaars om precies te zijn. Wat ben ik blij dat ik twee werkende ogen heb. Voor mij geen leuk bedoelde diner'tjes in het donker meer tenzij ik ooit aan een blind-date wordt gekoppeld waar zelfs de gebruikelijke papierenzak niet tegenop kan. (Tekst: Karlijn Visser)

POLL