4 Seasons festival
Vrijdag 18 april, 4 seasons festival, Studio K, Amsterdam
Amsterdam is weer een nieuw festival rijker en ik ging er vanavond heen voor good2b. Op het laatste moment hebben we (vriendin en ik) onze plannen om het Paard van Troje onveilig te maken omgegooid voor een ouderwets avondje, weer eens geheel iets nieuws in Amsterdam. Na een wilde fietstocht van wel twee minuten, (we moesten ook even pinnen) kwamen we aan bij studio K, op het timorplein in Oost. In het café was het rond 11 uur al een dolle boel. Musketiers, vrouwen en mannen die dat eigenlijk zouden moeten laten omdat die schokkende bewegingen niet hun meest charmante kant laten zien en de plaatselijke hillibillies, snobben en arties gingen al geheel uit hun plaat. En beetje bij beetje werden de tafels tussen de hossende menigte vandaan gehaald. Ik vind dit natuurlijk geweldig en kijk mijn ogen uit naar al dit ongegeneerds dat Nederland nog te bieden heeft.
Boven was het festival al begonnen om 10 uur. Er waren twee grote zalen, voor zover ik kon ontdekken, met een geheel andere stijl, reggae en deep-house / electro / techno. Ik persoonlijk word nooit wijs van al die termen. Voor mij zijn er twee soorten elektronische muziek, dansbaar en niet-dansbaar. Je mag me dan ook gerust een elektronische dansbarbaar noemen. En dit bij 4SF was gelukkig voor mij dansbaar. En sjansbaar. Want blijkbaar hadden alle mooie mensen (lees: mannen) zich speciaal voor ons (lees: ik en mijn vriendin) verzameld hier. En alle lentekriebels kwamen bij mij met volle hevigheid naar boven. In het midden van de zaal was er een catwalk geconstrueerd. En tevens was dit de enige plaats binnen 50 meter waar je kon zitten, dus dat besloten we te doen. Alleen al zittend ontdekten we tot onze verschrikking dat, dat wat we dachten dat kunstgras was, echt gras was. En echt gras is groen en nat en ligt op een bedje van aarde. Gedoemd om de rest van de avond met grasvlekken op onze derrière rond te lopen besloten we om er maar meer alcohol in te gieten.
Rond een uurtje of 1 was er een mode-show van Helina Guleria, streetwear in optima forma. Het was kleurrijk, met grote capuchons(van Indiase Saries) en ik geloof dat het ook heerlijk zit. Zo zag het er in ieder geval wel uit.
We besloten nog even langs de reggae zaal te gaan waar El Bongo al lekker stond te swingen. Helaas had de rest nog niet echt door dat ze niet in hun eigen woonkamer stonden. De overige leute stond een spelletje wii te spelen, Mario kart wel te verstaan. Dat, op een geweldig groot scherm is natuurlijk hartstikke gaaf, dat snap ik ook wel, maar aangezien het maar speelbaar is door maximaal 4 mensen, is het nogal vlug saai voor de rest. De live-tekening in de gangmuur door Nina Roos was al bijna klaar.
Chris Carrier uit Parijs sloot met een geweldige house-set de avond af en wij vertrokken met een voldaan gevoel richting huis. We werden nog even tegengehouden door een van de medeorganisatoren die oprecht wilde weten of we het naar onze zin hadden gehad. Ah wat lief. Ik hou van lieve mensen. Of in ieder geval hou ik van iedereen die niet op mijn tenen staat wanneer ik in een beschonken toestand verkeer. Maar het was een leuk feestje, dat potentie heeft om alleen maar leuker te worden.
(Amanda Oostra)