---

Julia's Junkjard speelt: Cinema Interno

Cinema Interno van Julia's Junkjard, De Roode Bioscoop, Amsterdam

'Twee vrouwen. Een auto. Oeverloze fantasie. En een meisje. Een bijzonder meisje.' Deze informatie hebben we voor aanvang show. Als we binnenkomen is er geen kassa, maar bij het meisje achter de bar kunnen we ons kaartje kopen. De oude bioscoop werd ooit gebruikt als filmhuis voor de arbeidersbeweging, de eerste socialistische film die vertoond werd in 1913 was 'Glück auf!' Deze uitdrukking komt vanuit de mijnen. Vroeger wensten de mijnwerkers elkaar dit toe om de hoop uit te spreken dat ze gezond weer omhoog kwamen.

En nu gaan wij er een theaterstuk bekijken, want de bioscoop is al sinds 1979 door de gebroeders Flint, nu Theatergroep Flint, is omgetoverd tot (muziek) theater. En nu speelt Julia's Junkjard daar Cinema Interno. De film die zich van binnen afspeelt. Dan is het nu tijd voor de volgende onderbreking, want wie of wat zijn en is Julia's Junkjard. Opgericht door twee dames, Ghieslaine Tijsterman en Yvonne van den Eerenbeemt. Eigenzinnig, muzikaal theater. Zelfgemaakt. Eigenlijk ook een voorbeeld dat je met weinig ook heel veel kunt bereiken (dan doel ik op weinig mankracht). Slechts twee meisjes op het podium, ondersteund door een enkele muzikant, een lichtman, en dan een heel leger enthousiastelingen die ook allemaal Tijsterman heten (nou ja, bijna allemaal) en ook mee hebben geholpen, getuige de achterkant van het programma boekje.

Dus het begint klein, en eindigt groot. Of toch ook weer klein. Deze twee dames krijgen het voor elkaar om een anderhalf uur durende voorstelling bij elkaar te verzamelen zonder dat het vervelend wordt om naar te kijken of te luisteren, en het te lang duurt. Beide dames zijn gezegend met een goede zangstem, de heer zelfs ook. Erg prettig. Meerstemmige samenzang.

Ik ga verder niet in op de inhoud van de voorstelling, dat is voor ieders eigen beleving, en het verrassingselement weghalen is al helemaal niet de bedoeling. Wel geef ik weg dat er een Julia is, een kabouter Napoleon, er is iets met een rode baard, een VIVIVIVIV VVVVIIIIII nnnnniee, en dolkomische mimiek. Het leven van een circusartiest is zwaar, en waarom ook geen kat inplaats van een olifant. Struisvogel politiek? We hebben er allemaal vast wel eens van gehoord. Waarom zou ik eigenlijk alles moeten weten? En wanneer ken je nu eigenlijk iemand precies. Het speelt zich allemaal af. Waar? In het hoofd van het meisje? Was dit nu een trailer of de hoofdfilm? Hoe zou het zijn om iemand anders te zijn… wat zou je dan denken…

Een muzikale collage en een sprookje, Cinema Interno. (zoë-amber).

POLL