---

25 t/m 27 april - Plymouth Jazzfestival - Tobago

Tobago? Iemand enig idee waar het ligt? Ik had weliswaar de klok horen luiden, maar precies weten waar de klepel hing, deed ik niet. Trinidad en Tobago, ze worden in één adem genoemd en vooral het eerste eiland is bekender vanwege het universele bindmiddel: voetbal. Het kleinere Tobago is minder bekend, maar heeft alles wat je van een bounty-eiland verwacht: hagelwitte stranden, wuivende palmen, wateren azuurblauw en lauw, fel gekleurde bloemen en tropisch regenwoud. Combineer het geheel met rumpunch, steelbands en een jaarlijks groots jazzfestijn en je hebt een goede vakantiebestemming te pakken: Tobago.

Namens good2b toog ik met journaille uit België, Scandinavië en Groot-Brittannië naar het eiland Tobago voor een bezoek aan het jaarlijkse Plymouth Jazzfestival. Voor het vierde achtereenvolgende jaar, met een programmering verdeeld over drie dagen beloofde het veel goeds. Onder de noemer jazz valt in dit geval een hoop, Plymouth Jazz is een mengeling van soul en r&b waaronder trouwens ook Sting, LL Cool J en Mary J Blige zich al gevoeglijk schikten.

Dit jaar bestond de programmering wederom uit grote namen als Diana Ross, Smokey Robinson, Rod Stewart en wat de absolute head liner had moeten zijn, Whitney Houston. Had moeten zijn, want de voormalige diva gaf een povere voorstelling. Ze wankelde à la Winehouse, haalde de hoge noten niet en vergat haar tekst. De druppel die de emmer deed overlopen was Whitney's herhaaldelijke 'I love you Trinidad!'. Tja. Tobago van de kook en La Houston duidelijk nog aan de coke.

Nee, dan Shakira. Die deed het een stuk beter. Mijn Schotse collega van The Sun omschreef het treffend: 'Aye, Shakira. She's like movin' chocolate'. Shakira combineert haar erotische buikdans met een stralende onschuldige glimlach, waardoor ze overal mee weg komt. Als de stroom uitvalt, grijpt ze een gitaar en gaat moeiteloos a capella en akoestisch. Jammer dat we na drie songs de pit moeten verlaten en ons tussen de rest van het publiek moesten voegen.

Eenmaal tussen de mensen is dat eigenlijk wel zo leuk –fotograaf Garry en ik gaan een Carib (het plaatselijke bier) halen–hebben we wel verdiend na het maken van al die foto's. De sfeer op het terrein is erg prettig en er valt behoorlijk wat te zien. Trots dossen dames zich hier écht uit en dansen is vanzelfsprekend 'dirty': veel geheupwieg en gekontendraai en veel interactie tussen de sexen. Iedereen lacht. Zou het met het weer te maken hebben? Ik weet het niet, maar ook ik voel me uitermate relaxed hier. Het is ook 's avonds nog heerlijk warm, in mijn ene hand een Carib, in mijn andere een Creoolse krabbenpoot, een typisch moment van 'schiet-mij-maar-dood'.

Plymouth Jazz op Tobago was om meerdere redenen bijzonder te noemen: getuige zijn van de 'comecrack'van Whitney, levende legendes als Diana Ross en Rod Stewart meemaken en Shakira volop in actie zien. Ik geef toe, ik bezag het alles vanachter een roze bril van rumpunch, maar de idyllische bounty-omgeving van Tobago, het heerlijke klimaat en de uiterst relaxte bevolking maakten het tot een ervaring die ik iedereen kan aanraden.

KLIK HIER voor een beeldreportage van het Plymouth Jazz Festival en een indruk van het eiland Tobago. (Tekst: Vanja van der Leeden)

POLL