---

Imperium, Dansgroep Krisztina de Châtel

Maandag 4 februari 2008, Dansvoorstelling, Stadschouwburg Amsterdam

De dansvoorstelling Imperium had zijn wereldpremière al in 1990, maar was toen zo'n succes dat het tijd werd voor een reprise en de première daarvan, zo blijkt nu, mogen wij op maandagavond 4 februari in de Stadsschouwburg van Amsterdam mee maken.

Op het nippertje zijn we binnen en we hebben prachtige plaatsen, midden in de zaal. Op het podium als decor slechts de kale achtermuur met daarvoor een berg gestapelde stoelen en een ronde rails met daarop een barokstoel verwelkomen ons. De voorstelling begint, en inderdaad zoals het programma en de aankondiging ons al vertelden: op muziek van Henry Purcell. Barokmuziek dus. Een vijftal mannen met knickerbockers, op gehakte schoenen en met grote kragen vermaakt ons met hun samenspel. Dan komt er een dame in het spel en wordt het echt interessant. De bewegingen zijn een greep uit het klassieke oevre, met daarbij vrije interpretatie en typische moderne techniek. Danseres Cecilia Moiso danst nog met evenveel pit en felheid als tien jaar geleden, en behalve haar haarkleur lijkt er niets te zijn veranderd. Haar mimiek is voor ons ook goed te zien, en die voegt veel toe aan het spel van verleiding en passie dat zich voor onze ogen afspeelt.

De muziek is een collage van verschillende stukken: zo komt er ook gezang (opera) langs. Dan verandert de situatie: er verschijnt een tweede dame ten tonele. De mannen lijken nu zelfs bijna buitenspel te staan: er vindt een heuze battle plaats tussen de twee dames. Alles vindt zich eigenlijk plaats binnen de cirkel van de rails, al zie ik direct geen link tussen de rails en wat er zich tussen de dansers afspeelt. Ook de stoelenberg is mij vooralsnog een raadsel: op een gegeven moment 'stort hij in' maar zelfs dat geeft geen opheldering. Er zit geen pauze in het stuk, en dat is voor mij persoonlijk altijd een grote no no, ik heb nu eenmaal niet zo'n grote concentratiespanne, als het langer dan een uur duurt wil ik vanalles: de benen strekken, rondrennen, naar het toilet, praten, mijn neus snuiten, iets drinken, als het maar even iets anders is dan geconcentreerd naar dans en muziek kijken. Helaas dus geen pauze, en dat is volhouden geblazen dus. Ha! daar komt nog een derde dame het podium op. Een heuze koningin lijkt het: zij draagt (in tegenstelling tot de andere twee dames) ook een kraag. Ik krijg het benauwd: 'help, nog een uur?' Maar nee, deze rol bestaat uit enkele minuten. De voorstelling is afgelopen en er volgt een daverend applaus. Dit is een hardcore dansvoorstelling voor de gevorderde, of in iedergeval voor de absoluut overtuigde dansliefhebber. Een stevige kluif voor mijn gezelschap, dat zich voor het eerst aan een dansvoorstelling waagt. Voorspellen kun je een voorstelling nooit, maar voor een eerste keer moderne dans is dit best een uitdaging om iemand warm te laten lopen. De voorstelling is vrij serieus en daardoor niet de luchtigste, en de lengte zonder pauze ook . Mijn hoogtepunt is Cecilia, die met haar charisma en vuur de voorstelling lijkt te dragen (of ligt dit aan mij).

De kostuums zijn uiteraard prachtig, met hun barokke corsetten en lange rokken en het sobere decor (geen achterdoek, de gehele ruwe schouwburgmuur is zichtbaar) lijkt daar prima op aan te sluiten. Voor de gevorderde dansliefhebber absoluut een aanrader. (Tekst: Zoë-Amber Beeld: Karel Zwanenveld))

POLL