Rococo
Donderdag 17 januari 2008, Rococo - Hotel Modern, Korzo theater, Den Haag
Mindfucking, mouthfucking, motherfucking, op z'n Grieks, op z'n Frans en gewoon missionaris. In de nieuwste productie van Hotel Modern gaan twee spelers helemaal los. Natuurlijk wel op de Hotel Modern manier, dus laten ze alles aan de fantasie van het publiek over. In de flyer staat de vraag: 'Wat gebeurt er wanneer lust & ongebreidelde nieuwsgierigheid de vrije teugel krijgen?' Het antwoord is een decor dat lijkt op het grote magazijn van een bedrijf waar de spelers dingen ontdekken in iedere hoek. Door de manier van spelen met de spullen en de grote berenkoppen op doen ze denken aan spelende kinderen op oma's zolder. Een nog te ontdekken wereld waar je alles kan gebruiken om je fantasie tot leven te brengen. Het publiek kijkt naar het duo dat ruim een uur letterlijk speelt in een decor met dozen met zachte pcp pijpen, tientallen ontstoppers, halve skeletten, schedels en ander rommel. In de onbevangen manier waarop ze met alle spullen omgaan, doen ze sterk denken aan spelende kinderen. Ze laten ontstoppers en pcp pijpen samen een stel benen worden, schedels laten ze tongzoenen door een vinger aan de achterkant door de mond te stoppen. Op dezelfde manier geven ze een groot bot een blowjob. De naïeve manier waarop ze spullen weer uit hun handen laten vallen, als ze er klaar mee zijn, versterkt dat beeld. Hotel Modern is bekend geworden met voorstellingen waarin ze met behulp van een vingercamera en een speelvloer vol poppetjes, beeldjes en maquettes oorlog situaties tot leven wekken op een projectiescherm. In 'De Grote Oorlog' en 'Kamp' ensceneerden ze zo scènes uit de Wereldoorlogen. In 'Rococo' hebben de maquettes en vingercamera slechts een bijrol als korte pornofilmpjes. Op de vingercamera laten ze onderlijven met gigantische erecties glijden in onderlijven met gespreide benen en spelen ze een tijdje met een door een van hen vers gelegde drol. Het is een uur meligheid en improvisatie ten top, maar laat je oma maar thuis. Die zou nog wel eens kunnen schrikken. (Mariëlla Pichotte)